Οι “300″ ως οδηγός επιτυχημένων επιχειρήσεων!
by ρεμάλι on Μαρτίου 23rd, 2007
Η ταινία «300» έχει κάνει ήδη κάνει αίσθηση, εντυπωσιάζοντας ακόμα και το Χόλιγουντ, καθώς στις δύο πρώτες ημέρες προβολής του έκανε συνολικές εισπράξεις πάνω από 70 εκατομμύρια δολάρια, παρόλο που δεν έχει κάποιο «δυνατό» όνομα στο καστ του.
Πολλοί κριτικοί βιάστηκαν να συμπεράνουν ότι η ταινία είχε τέτοια επιτυχία χάρη στις λιτά ντυμένες γυναίκες, τις βίαιες σκηνές και τα ειδικά εφέ. Σκέφτηκε όμως κανείς ότι το θέμα της ταινίας μπορεί να παραλληλιστεί με τρόπους για να στηθεί μια καλή επιχείρηση;
Με λίγη παραπάνω φαντασία, οι Σπαρτιάτες μπορούν να παραλληλιστούν με μια μικρή επιχείρηση που παλεύει να γλιτώσει από τον ανταγωνισμό μιας μεγάλης πολυεθνικής, των Περσών. Επιπλέον, κάθε επίδοξος επιχειρηματίας, μπορεί να πάρει κάποιες ιδέες για τα χαρακτηριστικά του καλού «αφεντικού», που θα αποτελέσει έμπνευση για τους υπαλλήλους και θα δημιουργήσει μια αναγνωρίσιμη επιχείρηση. Έχουμε και λέμε λοιπόν.
Μάθημα πρώτο: Ο Διευθύνων Σύμβουλος της επιχείρησης πρέπει να είναι ηγετική φυσιογνωμία, με ποιότητα.
Όπως ο βασιλιάς Λεωνίδας είναι ελαστικός-τόσο σαν ιστορική φυσιογνωμία, όσο και σαν πρωταγωνιστής της ταινίας- έτσι πρέπει να είναι και ο Διευθύνων Σύμβουλος της επιχείρησης. Παρόλο που ο Λεωνίδας είναι εκτός από πολεμιστής και βασιλιάς, αντιμετωπίζει τόσο την οικογένεια, όσο και τους συμπολεμιστές του ως ίσους του. Και ως έξυπνος άνδρας, πάντα ζητά τη συμβουλή της γυναίκας του στο πώς να ενεργήσει σε κρίσιμα ζητήματα ( όσοι έχουν δει την ταινία θυμούνται πως παίρνει την έγκρισή της προτού πετάξει τον Πέρση αγγελιοφόρο στον Καιάδα).
Όταν ο Λεωνίδας καλείται να επιτελέσει το καθήκον του, έχει πλήρη επίγνωση του τι είναι καλύτερο για τη «δουλειά»-το βασίλειο του -αλλά και τους «υπαλλήλους» του-τους στρατιώτες του.
Και όπως ο Λεωνίδας αρνείται τις, ομολογουμένως, πολύ καλές προτάσεις του Ξέρξη με αντάλλαγμα την παράδοση της Σπάρτης, σκεπτόμενος το συμφέρον των υπηκόων του, έτσι και ο σωστός Διευθύνων Σύμβουλος δεν πρέπει να θέλγεται από τις προσφορές των αντιπάλων μεγαλοεταιριών που βλάπτουν ενδεχομένως το συμφέρον των υπαλλήλων του. Με αυτό τον τρόπο θα είναι πάντα σίγουρος ότι οι υπάλληλοι του είναι «πιστοί» και δεν δολοπλοκούν εναντίον του.
Τέλος, αποτελεί πρότυπο στο να βρίσκει εναλλακτικές λύσεις και να ελίσσεται στις περιπτώσεις που η «γραφειοκρατία» στέκεται εμπόδιο στα σχέδια του. Όταν οι προφήτες, ένα είδος «Διοικητικού Συμβουλίου», του απαγόρευσαν για θρησκευτικούς λόγους να χρησιμοποιήσει τον κύριο όγκο του στρατού της Σπάρτης, αυτός προφασιζόμενος ότι πάει μια βόλτα, πήρε τους 300 πιο εκλεκτούς ως σωματοφύλακες μαζί του, και ρίχτηκε στη μάχη, έχοντας τυπικά σεβαστεί την επιθυμία των ανωτέρων.
Μάθημα δεύτερο: Η Διεύθυνση πρέπει να δείχνει ξεκάθαρα στους υπαλλήλους ότι τους σέβεται και εκτιμά την προσφορά τους.
Κάνοντας το αυτό, εξασφαλίζει τον, ίσως πιο σημαντικό, παράγοντα για τη σωστή λειτουργία και την απόδοση μιας ομαδικής προσπάθειας. Στην συνάντηση που έχουν οι δύο τους, ο Ξέρξης λέει στον Λεωνίδα ότι δεν είναι δυνατόν οι Σπαρτιάτες να νικήσουν, καθώς είναι διατεθειμένος να σκοτώσει όλους τους Πέρσες στρατιώτες προκειμένου να νικήσει. Ο Λεωνίδας αποστομωτικά και λακωνικά του απαντάει ότι είναι πρόθυμος να δώσει και τη ζωή του για τους δικούς του στρατιώτες.
Ο Ξέρξης είναι ο άκαρδος εργοδότης που «πατάει» και εκμεταλλεύεται τους υπαλλήλους του για το προσωπικό του όφελος. Ο Λεωνίδας από την άλλη ρισκάρει ακόμα και τη ζωή του για το καλό των «υπαλλήλων» του.
Μάθημα τρίτο: Η καλή φήμη είναι το παν!
Ο Λεωνίδας δεν είναι χαζός. Γνωρίζει κατά βάθος ότι όσο καλοί πολεμιστές και να είναι οι 300 του, δεν γίνεται να νικήσουν τον τεράστιο Περσικό στρατό, καθώς η αναλογία είναι 1000 Πέρσες προς 1 Σπαρτιάτη. Αλλά παίρνει το ρίσκο γιατί ξέρει ότι στην απίθανη περίπτωση που τόσο λίγοι στρατιώτες νικήσουν τόσους πολλούς όσοι είναι οι αντίπαλοι, οποιοσδήποτε αποφασίσει να επιτεθεί στο μέλλον στη Σπάρτη, θα πρέπει να το σκεφτεί δύο φορές. Με άλλα λόγια φτιάχνει ένα όνομα για την «εταιρία» του, τη Σπάρτη.
Ως πρόδρομος των σημερινών managers και υπευθύνων δημοσίων σχέσεων, καταλαβαίνει τη δύναμη της εικόνας και των λέξεων και χτίζει ένα τείχος με νεκρά σώματα Περσών στρατιωτών, το οποίο γνωρίζει ότι οι αντίπαλοι του θα δουν και σίγουρα θα επηρεάσει τόσο την ψυχολογία τους, όσο και την απόδοση τους στη μάχη. Είναι σαν ένα διαφημιστικό μήνυμα που προαναγγέλλει στους αντιπάλους την μοίρα που τους περιμένει αν μπλέξουν με τους Σπαρτιάτες.
Άλλωστε το λέει ξεκάθαρα και στον Ξέρξη, ότι ο κόσμος θα γνωρίζει ότι λίγοι άντρες ύψωσαν το ανάστημα τους στον τύραννο (μεγαλοεπιχειρηματία), ότι λίγοι στάθηκαν απέναντι στους πολλούς, ότι ακόμα και οι θεοί-βασιλιάδες μπορούν να ματώσουν. Κι επειδή γνωρίζει πόσο σημαντική είναι η φήμη που εξαπλώνεται από στόμα σε στόμα, θέλοντας να εξασφαλίσει ότι το γεγονός θα μαθευτεί, στέλνει έναν από τους καλύτερους στρατιώτες του πίσω στη Σπάρτη για να είναι σίγουρος ότι κάποιος γλίτωσε και είπε την ιστορία των 300 γράφοντας το όνομα τους με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της ιστορίας, στο κεφάλαιο της γενναιότητας και της αυτοθυσίας.
Κι αν υποθέσουμε ότι η μάχη των Θερμοπυλών είναι η «εταιρία» του Λεωνίδα, όλοι ξέρουμε πόσο δούλεψε και τελικά πέτυχε να δημιουργήσει ένα καλό όνομα, αφού 2500 χρόνια μετά, όχι μόνο όλοι γνωρίζουν το γεγονός, αλλά το έκαναν και ταινία και μάλιστα ιδιαίτερα επιτυχημένη.
Πηγή: news.contra.gr
Ποσοστό διασημότητας: 19% [?]
on Μαρτίου 24th, 2007 at 4:46
Η άποψή μου είναι ότι μια καλή επιχείρηση αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να προσλαμβάνει υπαλλήλους παρά μόνο τους ελάχιστα απαραίτητους (π.χ. την καθαρίστρια). Διότι η υπαλληλική σχέση προϋποθέτει 2 αντίπαλα στρατόπεδα: Την εργοδοσία και τους εργαζόμενους.
Είναι “αυτονόητο” ότι οι μεν θα ζητούν περισσότερα συνεχώς και οι δε, θα επιδιώκουν να δίνουν λιγότερα εξίσου συνεχώς.
Οι εργασιακές σχέσεις αυτού του είδους δεν βοηθούν ούτε στην προσωπική αλλά ούτε και στην επιχειρηματική εξέλιξη παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις οι οποίες χαρακτηρίζονται “θεωρητικές” και προϋποθέτουν ότι η επισύναψη τέτοιων σχέσεων είναι αποτέλεσμα ορθολογικής σκέψης.
Καλά…