Ομαδικά παιχνίδια ατομικότητας
by πορτοκαλάδα on Μαρτίου 18th, 2007
Υπάρχει μια άποψη, που λέει ότι “Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του και είναι υποχρεωμένος να τα βγάζει πέρα μόνος του, όπως μπορεί.”.
Υπάρχει και μια άλλη άποψη που λέει “Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ζει ομαδικά. Τρανό παράδειγμα -ας πούμε- είναι το γεγονός ότι υπάρχει το αρσενικό και το θηλυκό, ώστε το ένα φύλο να συμπληρώνει το άλλο.”.
Υπάρχει και η εμπειρία που λέει ότι “Για να μπορέσεις να φτιάξεις κάτι ολοκληρωμένο και λειτουργικό, απλό, κατανοητό και χρηστικό από όλους, χρειάζεται να λάβεις υπόψιν σου τόσες πολλές λεπτομέρειες, να συνυπολογίσεις τόσους πολλούς παράγοντες ώστε ο χρόνος ή το χρήμα, δεν μπορούν να αποτελούν κριτήρια για αποφάσεις που αφορούν τη δραστηριοποίησή σου προς αυτό το σκοπό.”.
Πραγματικά, σε όποιον τομέα της επιστήμης και να απευθυνθεί κανείς, αυτά που σήμερα τα θεωρούμε δεδομένα και αμέσως διαθέσιμα, είναι αποτέλεσμα έντονης ατομικής δραστηριοποίησης και αυταπάρνησης, στα πλαίσια των ομάδων που δημιουργούνται στην “πάλαι ποτέ” ακαδημαϊκή ή πανεπιστημιακή κοινότητα.
Τι να πρωτοαναφέρει κανείς… την ασπιρίνη, το αυτοκίνητο, τη λογιστική, τον ηλεκτρισμό, την τεχνολογία και τεχνογνωσία της αρχιτεκτονικής, τα μουσικά όργανα, την ηχοληψία, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο το τρένο, το αεροπλάνο, τα διαστημόπλοια, την κλωστοϋφαντουργία, … τί άλλο θεωρούμε δεδομένο; Αυτό.
Η απορία μου είναι… Εάν όλοι -όσοι ασχολήθηκαν ώστε να θεωρούμε εμείς δεδομένα ό,τι αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μας- ακολουθούσαν την άποψη ότι “είναι υπεύθυνοι μόνο για τον εαυτό τους και φροντίζουν ώστε να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους” θα μπορούσαν να παραγκωνίσουν -ή έστω να υποβιβάσουν- τον παράγοντα “χρόνο” ή τον παράγοντα “χρήμα” από την ποικιλία των κριτηρίων που χρησιμοποίησαν για να επαναπροσδιορίζουν ανά πάσα στιγμή την πορεία τους; Δηλαδή, στο τέλος θα πετύχαιναν αυτά τα αποτελέσματα που όλοι σήμερα απολαμβάνουμε;
Ή μήπως -τελικά- η εξέλιξη των ανθρώπων και της κοινωνίας, κατέστησε εφικτό το να έχουμε σαν βασικό κριτήριο της πορείας μας τον παράγοντα χρόνο ή/και τον παράγοντα χρήμα και παράλληλα να πετυχαίνουμε τους στόχους που “αύριο” θα είναι χρήσιμοι στα παιδιά μας και τους απογόνους τους;
Ποσοστό διασημότητας: 16% [?]
on Μαρτίου 19th, 2007 at 12:12
Ο χρόνος είναι χρήμα, το χρήμα είναι λίγο, λίγο χρήμα λίγος χρόνος. Χρόνος λίγος, λίγο χρήμα.
Άρα συμπεραίνω πως για να απολαμβάνεις το χρήμα ή πρέπει να χρηματίζεσαι ή να χρηματίζεις τον χρόνο. Ο χρόνος δεν τα παίρνει, μόνο στα παίρνει και εννοείται πως το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τα παίρνεις.
Άρα αν τα παίρνεις κοιτάς τον εαυτό σου μόνο, και βοηθάς το σύνολο. Και αν βοηθάς το σύνολο βοηθάς τον εαυτό σου, και βοηθώντας το σύνολο και τον εαυτό σου κερδίζεις χρόνο. Άρα ο χρόνος είναι χρήμα… το θέμα είναι ΠΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ!!!
on Μαρτίου 19th, 2007 at 2:51
Χμ…
Λίγο χρήμα; Ποιός το λέει αυτό; Αυτός που λέει ότι ο χρόνος είναι χρήμα…
Όμως, αν αυτό ισχύει, ισχύει ότι και από τα δύο ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.
Αν, βέβαια, τα παίρνεις και κοιτάς τον εαυτό σου μόνο, τότε το χρήμα λιγοστεύει και συνεπώς δεν βοηθάς το σύνολο γιατί του κλέβεις χρόνο.
Καλύτερα, λοιπόν, να κοιτάει κανείς ό,τι κάνει να το κάνει σωστά, και να διαθέτει όσο χρήμα και χρόνο χρειάζεται για να γίνει αυτό.
Αλλοιώς, ας μην το κάνει καθόλου -όπως λέει και η παροιμία, και ας κάνει κάτι ανάλογο του χρήματος και του χρόνου που μπορεί να διαθέσει ώστε αυτό που κάνει να γίνει σωστά για να είναι και εκείνος χαρούμενος και το σύνολο.
on Αυγούστου 6th, 2007 at 4:14
o xronos einai polys {skepsou 24 ores tin imera) ara reei to xrima.ara oso pio poly douleueis toso pio poly xrima pairneis.